آیینه چو ....

جوان ثروتمندی نزد یک انسانی وارسته رفت و از او اندرزی برای زندگی نیک خواست.

مرد او را به کنار پنجره برد و پرسید:

- "پشت پنجره چه می بینی؟"

- "آدمهایی که میآیند و میروند و گدای کوری که در خیابان صدقه میگیرد."

بعد آینه ی بزرگی به او نشان داد و باز پرسید:

- "در این آینه نگاه کن و بعد بگو چه میبینی."

- "خودم را میبینم."
- " دیگر دیگران را نمیبینی! آینه و پنجره هر دو از یک ماده ی اولیه ساخته شده اند، شیشه. اما در آینه لایه ی نازکی از نقره در پشت شیشه قرار گرفته و در آن چیزی جز شخص خودت را نمیبینی. این دو شیئ شیشه ای را با هم مقایسه کن. وقتی شیشه فقیر باشد، دیگران را می بیند و به آنها احساس محبت میکند. اما وقتی از نقره (یعنی ثروت) پوشیده میشود، تنها خودش را می بیند. تنها وقتی ارزش داری که شجاع باشی و آن پوشش نقرهای را از جلو چشمهایت برداری تا بار دیگر بتوانی دیگران را ببینی و دوستشان بداری."

موزه دایناسورهای شنی

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

به یاد کوه صفا

بنام او که وجودش صفاست * عهدش وفاست * محبتش کیمیاست
ای خدای تنهایان و بی کسان و بی مونسان
ای مخاطب درد آشنای دردهای نگفتنی
اگر بناست بسوزیم طاقتمان ده و اگر بناست بسازیم قدرتمان ده!
ای محبوب جاودانی
اگر نبود عطر حضور تودر تعفن این لاشه های مردارچگونه تاب میآوردیم
و اگر نبود گرمای دستهای تو در این سرمای بی کسی چگونه سر می کردیم
ای معشوق ازلی!
عموم آدمیان علی الخصوص مدعیان عاشقی در مقوله عشق عوامند
الفبای سخت دوست داشتن را به ما بیاموز